De nacht in Deurne.

Aanvankelijk begon ik te wandelen zonder plan, zonder bestemming. Gewoon door de straten en parken van Deurne, op een uur waarop de meeste mensen binnen zijn en de wijk een ander tempo aanneemt.

Tijdens die wandelingen begon ik anders te kijken. Niet naar het spectaculaire, maar naar wat er altijd al was. Overdag verdwijnen die beelden in de achtergrond van het dagelijks leven. ‘s Nachts treden ze naar voren.

Wat deze foto’s tonen, bestond vaak maar voor een ogenblik. Een bepaalde lichtval, een onverwachte kleur, een stilte die zich tussen twee passerende auto’s nestelde. Tegen de tijd dat ik verder wandelde, was het beeld meestal alweer verdwenen.

Ik heb nooit gezocht naar bijzondere onderwerpen. De nacht deed dat voor mij.

Ze liet me stilstaan bij dingen waar ik overdag achteloos voorbijloop. De zilveren contour van een reiger. Het ritme van witte lijnen op asfalt. Een autostradebord dat oplicht als een toneeldecor. Een stukje groen dat zich niets aantrekt van beton, verkeer of tijd.

In het donker lijkt alles even los te komen van zijn functie. Wat overblijft zijn vorm, licht, schaduw en verwondering.

Nox Turnini is het resultaat van meer dan twintig avondwandelingen door Deurne. Geen zoektocht naar het uitzonderlijke, maar naar het gewone dat zich, heel even, als iets uitzonderlijks laat zien.

Een ode aan de schoonheid van het onopvallende. Aan momenten die zich slechts één keer aandienen. Aan een Deurne dat zich pas toont wanneer de drukte is gaan liggen en het donker de ruimte krijgt om verhalen te vertellen.

Kleine verhalen, verscholen in licht, schaduw en stilte.